happy moments – Valentijnsgala
Het is inmiddels alweer een maand geleden, maar sommige momenten zijn zo leuk dat ze in je hoofd blijven hangen en je ze nooit meer wilt vergeten. Mijn manier om ze te vereeuwigen. Of in ieder geval nog lang terug te kunnen vinden.
- “Weet je wat ik zo leuk aan je vind?” Hij keek me ondeugend aan. “Je ogen, ze glimmen altijd zo mooi. Alsof je altijd iets in je schild aan het voeren bent.” Ik begon te lachen. Het vreemdste, maar tegelijkertijd misschien wel leukste, compliment dat ik ooit had gehad. “Weet je wat ik zo heerlijk aan jou vind?” vroeg ik op mijn beurt. “Dat dit gewoon kan. Ongenegeerd flirten, overal over kunnen praten en je nergens voor hoeven schamen. Dat we – ik in ieder geval – compleet tevreden zijn met de situatie zoals hij is, ondanks het feit dat we allebei weten dat die er compleet anders uit zou zien als jij ook single geweest was.
- “Wat sta je daar toch schattig met die roos in je handen. Wie is de gelukkige?” Hij schrok op uit zijn gedachten. “Ik wilde hem eigenlijk aan jou geven,” zei hij quasi-verlegen, “maar dan zal ik al die andere chicks hier teleur moeten stellen, en dat doe ik liever niet. Best sociaal toch?” Ik schoot in de lach. Wat kende hij me toch eigenlijk goed – en ik hem, anders was ik direct weggelopen. Hij wist als geen ander hoe allergisch ik voor arrogantie ben, en hoe leuk ik sarcasme vind.
- Na een of ander zwijmelachtig liedje die ik in zijn armen op de dansvloer doorbracht, besloot ik even wat water te gaan drinken. Ik liep langzaam richting de trap naar boven, die naar de toiletten leidde. Ik zette mijn voet nog maar net op de eerste trede, toen ik vier giebelende meisjes achter me aan zag komen. “Wow, Kinga, wat was dat?” Vier paar ogen keken me nieuwsgierig aan. Ik begon te lachen. Typisch. “Oh guys, dat was echt niks. Hij heeft ook een vriendin hè, en ik mag hem gewoon.” “En jij vindt hem echt niet leuk?” Het duurde even voordat ik daar zelf het antwoord op wist. “Nee,” antwoordde ik uiteindelijk vastbesloten. “Het is een schatje, en ik kan het geweldig goed met hem vinden, maar ik voel me simpelweg niet tot hem aangetrokken.” Ze glimlachten opgelucht. “Jeetje,” begon de meest degelijke van ons (want het viel echt wel mee, echt), “Hoe zal die vriendin zich voelen? Dit was echt niet oké hoor.” En voordat ik ook maar kon antwoorden of kon beseffen wat ik ook al weer boven wilde gaan doen, trokken ze me weer de dansvloer op.
- Ik stond midden op de dansvloer met m’n vriendinnen, toen ineens Het is een nacht uit de boxen schalde. Zijn naam schoot direct door mijn hoofd. ‘Ons’ nummer*. Mijn ogen gingen meteen op zoek, waar zou hij zijn? Al snel zag ik hem aan de bar staan, lachend met z’n vrienden. We keken elkaar aan. We ontmoetten elkaar halverwege. “Weet je nog?” Hij knikte. “Goede oude tijd.” Hij sleurde me mee naar de dansvloer en samen blèrden (en dansten) we er op los. Alles kwam weer terug. De Antwerpenreis, mijn verjaardag daar, zijn grappige opmerkingen en leuke nieuwe mensen. Kon ik de tijd maar stilzetten. Toentertijd in Antwerpen, of in het hier en nu. Overal waar ik keek zag ik leuke mensen, mensen bij wie ik écht mezelf kan zijn en bij wie ik volledig op mijn gemak ben. De nacht kon niet lang genoeg duren.
* Het weekend dat ik hem leerde kennen, gaf hij me een soort “serenade” op dit nummer, wat sindsdien altijd een grapje tussen ons geweest is.
heimwee naar de zomer
Ik mis de zoete watermeloen, de heldere sterrenhemels, het kriebelige gras onder mijn blote voeten. Ik mis het feit dat ik mijn jas thuis kan laten, het gevoel van wapperende, zwierige jurkjes tegen mijn benen. Ik mis de geur van de ochtenden van de opwarmende aarde, de fluitende vogels en het warme zonnetje dat zwakjes langs mijn gordijnen scheen. Ik mis het gevoel na het opstaan van niet weten wat je te wachten staat. Ik mis het verkennen van nieuwe steden, het leren kennen van nieuwe mensen en het schrijven van nieuwe herinneringen, elke dag opnieuw.
Wat ik het meest mis, is de vrijheid. De vrijheid om te genieten van m’n leven, het kunnen doen en laten wat je het allerliefste wilt. De vrijheid om de hele dag in bed te liggen en de vrijheid om spontaan te beslissen naar de andere kant van het land te reizen. De vrijheid om even niet meer aan school te hoeven denken. Maar het is nog zo ver weg. Nog zo’n 1512 uur, 21 examens en 3 mondelingen. De tijd kan niet snel genoeg gaan.
long time no see #15234
Boordevol inspiratie, maar toch lijken de goede woorden niet te komen. Het eerste blogje na lange afwezigheid, altijd weer moeilijker dan vooraf verwacht. Waar moet ik beginnen?
